INSPIRACJE mywdomu.pl
Świat to za mało
Ile świata można zamknąć w przedmiotach, wspomnieniach i sposobie patrzenia?
Podobno świat stoi przed nami otworem.
Tylko że jest dość duży, bilety lotnicze nie zawsze są tanie, a urlop ma irytującą tendencję do kończenia się dokładnie wtedy, kiedy zaczyna nam się podobać.
Na szczęście człowiek od dawna znalazł sposób, żeby zabierać kawałki świata ze sobą.
Nie zawsze trzeba przemierzyć tysiące kilometrów, żeby coś odległego znalazło się całkiem blisko.
Świat, którego nie trzeba objechać
Czasem wystarczy spojrzeć na przedmiot, żeby na chwilę znaleźć się zupełnie gdzie indziej.
Model samochodu potrafi przypomnieć o podróży, której jeszcze nie odbyliśmy. Żaglowiec w szkle — o morzu, nawet jeśli najbliższa fala znajduje się kilkaset kilometrów dalej. Globus może uruchomić marzenia o miejscach, których nazw jeszcze chwilę wcześniej nawet nie mieliśmy w planach.
Są też przedmioty, które po prostu niosą ze sobą klimat konkretnego miejsca. Porcelana może przywołać Anglię, szkatułka Włochy, egzotyczna figurka - Afrykę, a motyw wsi — wspomnienie dzieciństwa albo chwili, której nie da się już powtórzyć dokładnie tak samo.
I może właśnie dlatego lubimy takie rzeczy bardziej, niż wynikałoby to z ich zwykłej funkcji.
Świat widziany oczami innych
Jeszcze ciekawiej robi się wtedy, gdy na świat patrzymy nie tylko własnymi oczami.
Van Gogh widział nocne niebo inaczej niż większość z nas. Monet potrafił patrzeć na światło tak długo, aż samo światło stawało się właściwie tematem obrazu. Klimt zamieniał postacie, ornamenty i kolory w coś, czego trudno pomylić z kimkolwiek innym.
Dziś fragment tego sposobu patrzenia może znaleźć się na kubku, parasolu, notesie, etui, szkatułce albo dekoracji stojącej gdzieś w domu.
Bo właściwie każdy z nas patrzy na ten sam świat trochę inaczej. Czasami wystarczy jeden człowiek, żeby rzeczy, które znaliśmy od lat, nagle zaczęły wyglądać zupełnie inaczej 💙🤍
I wtedy przedmiot przestaje być wyłącznie przedmiotem.
Zaczyna przypominać czyjś sposób widzenia, czyjąś historię albo konkretną chwilę.
Świat, który mieści się w domu
Dom potrafi być zadziwiająco pojemny.
Nie chodzi oczywiście o metry kwadratowe.
Na jednej półce może przecież stać Afryka zamknięta w figurce słonia, obok fragment włoskiego rzemiosła, kawałek angielskiej porcelanowej tradycji, mała latarnia morska w kuli przypominający morze, a kilka centymetrów dalej przedmiot związany z obrazem namalowanym ponad sto lat temu.
To trochę niezwykłe, kiedy się nad tym zastanowić.
Otaczamy się rzeczami, które czasami prowadzą znacznie dalej niż do miejsca, w którym stoją.
Najciekawsze przedmioty nie kończą się przecież tam, gdzie kończy się ich kształt. Zaczynają się tam, gdzie uruchamiają wspomnienie, skojarzenie albo myśl o kimś.
A jeśli świat to za mało?
Można zachwycać się światem.
Podróżować, odkrywać miejsca, oglądać obrazy, otaczać się pięknymi przedmiotami i ciągle znajdować coś nowego.
A jednak czasami cały ten ogrom okazuje się zaskakująco mały.
Bo może najważniejsze nie jest to, na co patrzymy, ale przez kogo nauczyliśmy się na to patrzeć 💙🤍
Zdarza się przecież, że jedna znajomość zmienia perspektywę bardziej niż najdalsza podróż.
Od pewnego momentu zwykłe miejsca przestają być tylko miejscami, przedmioty tylko przedmiotami, słowa tylko słowami, a przypadkowe chwile zaczynają coś przypominać.
I wtedy odkrywamy coś trochę niedorzecznego.
Można mieć przed sobą cały świat, a i tak patrzeć na niego przez pryzmat jednej osoby 💙🤍
Może dlatego czasem świat to za mało.
A może po prostu nigdy nie chodziło o świat.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google